به قول قدیمی ها، گریه را کاری برای مرغ از قفس پریده نیست، یعنی اینکه آب به جوی

رفته رو دیگه نمی شه برگردوند، دیگه نمی شه !

          آره دیگه نمی شه ، این و برای این گفتم که بگم دیگه لازم نیست بهم بگید که چطوری باید

 قلب سنگیه عشقم رو نرم کنم، دیگه لازم نیست بهم بگین که چطوری باید بهش بفهمونم که دوستش

دارم، دیگه لازم نیست بهم بگین ... ،آره دیگه لازم نیست، چون حالا بعد از ده سال آشنایی، بعد 

از ده سال دوست  داشتن و بعد از پنج سال عاشق بودن، فهمیدم که عشقم دیگه  مال من نیست یا 

شاید بهتر بگم، اصلا هیچ وقت مال من نبوده و من  به قول گفته ی خودش، فقط در  خواب  خیال

بودم و خیال می کردم که دوستش دارم و عاشقشم و اونم نسبت به من همین طور .

          آه، ای روزگار من چقدر ساده بودم که فکر می کردم ،تویی  که به هیچ  کس وفا نکرده

ای و نخواهی کرد به من ساده دل وفا خواهی کرد، آه، ای روزگار من چقدر ساده بودم که فکر

 می کردم تو به من از پشت خنجر نخواهی زد، آه، آخر چرا ؟

         چرا؟ چرا من ساده دل به تو اعتماد کردم، چرا همه ی عمر و جوانیم رو به پای تو گذاشتم،

چرا ، چرا هیچ وقت بهم نگفتی که دوستم نداری، چرا هیچ وقت بهم نگفتی که ... .

         بگذریم ، دیگه احتیاجی به توضیح  بیشتر نیست چون فکر می کنم عکس زیر بیان گر تمام

 اتفاقاتی که خواسته  یا نخواسته، توی این  چند مدت به  سرم اومده باشه، فقط خواهش می کنم

اگه شما هنوز به این جایی که من رسیدم نرسیدین، این نصیحت رو از من قبول کنید، که بزرگان

همیشه می گن، آغاز کسی باش که پایان تو باشد یا برای کسی بمیرید که حاضر باشه برای  شما

بمیره، همین !!!