دوست دارم گریستن را ،

                            در آستانه ی باغی که نرگس هایش بوی گیسوان تو را می دهند .

         شکستنی تر از آنم که سنگ برداری               و یا  به دست  خاطره ای دیر  بسپاری

         من و تو و غزلم ، سالهاست  زندانیم                در این اطاقک مرطوب ،چهار دیواری

         تمام آبی این آسمان برای شماست                و  من  گرفته  تر از ، مردمان سیگاری

         تویی که می روی از پیشم نمی دانم               چقدر از  من  و حال  دلم ، خبر داری

        گره  زدند  مرا ، مثل  عنکبوتی  پیر              به   تار حوصله ی ، روز های   تکراری

         مرا  بگیر و تماشا کن و سپس بشکن                همیشه  آیینه   پیدا  نمی کنی ، آری

          دریغا که سنگ فرش کوچه ها ، زیر رگبار کینه های این جماعت فرسوده

                         می شود و من زیر این باران نا مهربان خیس می شوم ؛

            چتر های محبت بسته است و باید هوای غم آلود خاطره ها را تنفس کرد .

         چنان  بی وفایی ، چنان  بی وفایی              که   وقتی   بمیرم ،  سراغم    نیایی

          مرا  کشته ، درد  جان  سوز  عشقت              امان  از  جفایت ، که  از من جدایی

          ز  دل  های مردم ، سراغت  گرفتم               تو  محبوب  مایی ، ز دل ها  چرایی

          چرا   ای   غزال    نجیبم ،  رمیدی             مگر  دیده  بودی ، ز من  بی  وفایی

          رها   کن   دلم   را ، ز  بند  فراقت              رها  کن  ، رها  کن  ،  اگر   آشنایی

                        آرزو دارم  گذشته ها را از خاطر ببرم ، دوست دارم آیینه ها را به روشنی چلچله های

                  روشن خانه ی تو بر پا دارم ؛ دوست دارم در کنار تو و دست در دست تو باشم ، اما  افسوس

                  گذشته ها  با من خواهد بود ، از آینده خبری نیست و اکنون نیز از تو دورم .

                          ای آشنای تنها ، غم و درد  مرا دریاب ، به  فکرم  باش که  من تنها  با فکر تو از کوهها

                  بالا می روم ، بر اوج آسمان ها  پر می کشایم و در روی رود خانه ها ، همچون ما هی غزل

                  آلای بازیگوشی در جهت خلاف آب شنا می کنم .

                          امیدم تویی ، اما من را  تنها  گذاشته ای و من اکنون  با غم  تو مانوسم  و در آرزو ی

                  دیدارت می سوزم ؛ ای آشنای سفر کرده ، ای آهوی گریخته ،

                                                                            تو را با تمام وجود دوست دارم .

                         حرف احساس  مرا، گرچه نمی فهمیدی            گر چه  از عشق ، نترسیدم  و می ترسیدی

                         ولی  اندازه ی یک عمر، مرا جان می داد             وقتی  از  عشق تو می گفتم و می خندیدی

                          آمدی  من  به  فدای   قدمت ، اما  حیف             که  نمی خواستی ،  انگار که  در  تبعیدی

                         نه  سلامی ، نه  نگاهی  که  سلامی  دارد             جان من راست بگو ، از که تو می ترسیدی

                          شاعر  ناب  ترین ، شعر مجسم   بودی              اولین   بار ، که  در  صحن دلم  رقصیدی

                          تازه  فهمیدم و ای کاش ، نمی فهمید م              که دگر نیست ،  به عاشق  شدنت  امیدی

                   دلم آهسته و با زخم زبان گفت :(م.ت)             تو به  زیبایی ،  چشمان  که  می  خندیدی