غزل   دستان   خود را ،  سوی ذات  فرد  می گیرد          

                                                   خدا  دست  کسی را  که ،  دعایم  کرد   می گیرد

              برایم    سخت   سنگین   است  ،  هضم   اینکه  آیینه        

                                                    خیالش   از  نگاه   سنگ  ها   هم  درد  می گیرد

              غروب   آسمان   حزن  آور  و  غمناک  ،  تلخ   تلخ     

                                                    ولی  بدتر   زمانی  که  دل  یک  مرد   می گیرد

               همیشه  زجر  دشمن  شادی  آور نیست ، گاهی  هم     

                                                    دل  یک  گربه  با  مرگ  سگی  ولگرد  می گیرد

              چرا هر کس که یک آغوش  پر احساس  می خواهد  

                                                     همیشه  دست گرمش را دو دست سرد  می گیرد

              سخن  از  بی  وفایی  ها  که  می گویم  بدون  شک   

                                                     زبان   تا  عمق  مغز   استخوانم   درد  می گیرد

     کاش از اول می دانستم که ...

              بی  وفا  باشی ، وفایت   می کنند         با وفا  باشی ، جفایت  می کنند

              مهربانی گرچه آیینی خوش است        مهربان باشی ، رهایت می کنند