من تو را در  همه ی کاش ها می بینم ، تو را در همه ی  دلواپسی ها  و دلشوره

       هایم ، در اشک ها  و شادی  های کودکانه ام ،  در حسرت ها و آه ها و  سوز  و  گداز

       هایم می بینم .

               من  هر  دری را  به امید آمدن  تو باز  می کنم  و هر  دفتر  چه ی  را  به امید

       خواندن نام تو  ورق می زنم ، من در ترنم  هر نغمه و آهنگی ،  تو را می جویم  و  با

       گل و نسیم و گلاب از تو می گویم .

               می خواهم  برای تو آسمانی  بسازم و خورشید ی ، که هیچ گاه  غروب نکند ؛

       می خواهم  برای تو کهکشانی بسازم که پای هیچ فرشته ای به آن جا نرسیده باشد ؛

       می خواهم  برای تو زمینی دیگر بیافرینم و پرندگانی دگر و گل ها و جنگلی تازه و

       دریایی تازه تر ؛  می خواهم قلبم شعله ای آبی و گیرا باشد و من در پرتو آن تا روز

       قیامت بسوزم و تو را تما شا کنم .

           هزاران  لاله   و   پروانه  ها ،  بیمار    عشقند     

                                 شب  و  چشم  من و مرغ  سحر ، بیدار  عشقند

            فرو زان محفل شمع و شب و اشک و ستاره       

                                   گمانم آن همه چون چشم من ، در کار عشقند

            خوشا   خار  ملامت  ،  بر  دل   بیمار  بلبل      

                                  خوشا  آنان  که مست از باده ی ، آزار عشقند

           غریبی و  غم  درد  فراق  و  سوز  و هجرت

                                 یقین  دارم که از شیرین ترین ، اسرار عشقند

            خاطره می نویسم :

                                به یاد بارانی ترین شب زندگی و

                      قاصدک ها را در لحظه های بهاری می بویم ؛

                      شب از کمین رخوت  فارغ است و من امشب

                                نوای خیا لم بوی عشق می دهد .

                      بر شاخ عمر ما گل فرصت شکفت و ریخت

                                             صد آ فرین به همت آنکس که چید و رفت