« بسمه تعالی »

                   نوشتم نامه ای ،  از بینوایی           ببندم    بر   پر   مرغ    هوایی

                   ببر مرغک بده دست عزیزم           بگو  صد  داد و بیداد از جدایی

         سلام  دوست خوبم ، حال  و احوالتون  چطوره ، خوبین ، انشا ء الله که  همین طوره .

 هیچ وقت این کار رو نکردم ، حالا هم که موقع خداحافظیه ، دوست ندارم با طولانی کردن

 کلام ، خاطرتون رو که واقعا هم  برام عزیزه ،آزرده کنم ، اما  چه کنم که رسم روزگار اینه

 که می گه :

                          هر آمدنی را رفتنی و هر شروعی را پایانی است ؛

          دوست خوبم ، حالا دیگه نوبت پایان شروع کار من در وبلاگ نویسیه ، نه اینکه خودم

 بخوام نه ، اما چه کنم که مجبورم ، آخه  الان چند  ماهی می شه که درسم تموم شده و باید

 دیگه برم  و آش کشک خالم رو  بخورم ، آره ، درست حدس زدین ، موقع اون شده که منم

 برم و خدمت  مقدس سربازی ( اونم چه مقدسی ) رو بگذرونم ، به  همین خاطر با اینکه دلم

 براتون  خیلی  تنگ می شه ، اما  دیگه نه می تونم آپ کنم  و نه دیگه می تون به وب شما سر

 بزنم ...

              یار شیرین لب من گفت به هنگام وداع

                                        لحظه ای تلخ تر از لحظه ی بدرود نبود

         البته این قول رو می دم که بعد از دو سال دوباره برگردم و کارم رو با شما ادامه بدم

 ، امید وارم که توی این مدت من  رو فراموش نکنید ، حالا  هم در آخر، از تون می خوام که

 اگر  خدای  نکرده خوبی یا بدی از  من دیدین ، من رو حلال  کنید و  دوست دارم  این رو

 بدونید که از صمیم قلب شما رو دوست دارم و آرزویی جز سلامتی  و خوشبختیه شما ندارم

 ؛ سالم ، سلامت و پیروز باشید .

           اگر از کسی رسیده است ، بدی به ما بماند  

                                       به کسی مباد از ما ، که بدی رسیده باشد

                                                                                 با تشکر

                                                                          دوست کوچک شما

                                                                                مرد تنها