دوست دارم گریستن را ،

                            در آستانه ی باغی که نرگس هایش بوی گیسوان تو را می دهند .

         شکستنی تر از آنم که سنگ برداری               و یا  به دست  خاطره ای دیر  بسپاری

         من و تو و غزلم ، سالهاست  زندانیم                در این اطاقک مرطوب ،چهار دیواری

         تمام آبی این آسمان برای شماست                و  من  گرفته  تر از ، مردمان سیگاری

         تویی که می روی از پیشم نمی دانم               چقدر از  من  و حال  دلم ، خبر داری

        گره  زدند  مرا ، مثل  عنکبوتی  پیر              به   تار حوصله ی ، روز های   تکراری

         مرا  بگیر و تماشا کن و سپس بشکن                همیشه  آیینه   پیدا  نمی کنی ، آری