عزیز من :

                      زمانی را که پا درون دشت دلم گذاشتی به یاد داری، هنوز دشت  دلم

          یک رنگ و با صفا بود، ولی با آمدنت، با بی وفایی ات تمام آن را خشکاندی و

          به کویری بدل کردی، به کویری که هنوز هم منتظر آمدن قطره ای باران است

          که شاید دوباره سبز شود .

          ولی افسوس که ...

               تو گل بودی و من غنچه کنارت         تف و لعنت به این قول و قرارت

               سر هفته نشد  ،  یاری  گرفتی          نمی رم  تا  ببینم  ،  روزگارت