نمی دانم ، تو نخواستی یا که روزگار اما

من نشانی از تو ندارم ، ولی من نشانی ام را برای تو می نويسم :

در عصرهای انتظار، به حوالی بی کسی قدم بگذار

خيابان غربت را پيدا کن و وارد کوچه پس کوچه های تنهايي شو !

کلبه ی غريبی ام را پيدا کن ، کنار بيد مجنون خزان زده

و کنار مرداب آرزوهای رنگی ام ؛

در کلبه را باز کن و به سراغ بغض خيس پنجره برو ؛

حرير غمش را کنار بزن ، مرا خواهی ديد ... !

مرا خواهی ديد با بغضی کویری که غرق عصاره ی انتظار

پشت ديوار دردهايم نشسته ام .