شنیده ام دلتان جای دیگری بند است ، سفر بخیر پرستوی عاشق آزارم

            برو که پشت سرت آب نه ،‌ که خون پاشید ،  به وقت بدرقه ات ‌چشمهای بیمارم

               به زور ذکر و دعا و دخیل و نذری هم ، نشد که تورا پیش خود نگه دارم

                   تو ای ستارۀ اقبال من بگو تا کی ، به انتظار تو عمری ستاره بشمارم

              بدانکه بی تو لبم با ترانه ها قهر است ، و عشق  یخ زده در پرده های گیتارم

                 نگاه آخر تو داد زد که خواهی رفت ، چقدر باطل و بیهوده بود اصرارم

                  هزار مرتبه گفتم: تو چشمهای منی . هزار بار شنیدم، : من از تو بیزارم

             امید نیست به ماندن ،‌ برو خداحافظ ،  جز این چه مانده بگویم عزیز ، ناچارم

                ولی تورا به خدا قبل رفتنت حل کن ، چگونه از تو و عشق تو دست بردارم

           به صد صواب هم این جرم را نخواهم داد ،  اگر گناه من این بود ،‌ دوستت دارم

                 خودت مسافر آینده ای و من باید ، تورا به خاطره های گذشته بسپارم