هزاران  لاله   و   پروانه  ها ،  بیمار    عشقند     

                                 شب  و  چشم  من و مرغ  سحر ، بیدار  عشقند

            فرو زان محفل شمع و شب و اشک و ستاره       

                                   گمانم آن همه چون چشم من ، در کار عشقند

            خوشا   خار  ملامت  ،  بر  دل   بیمار  بلبل      

                                  خوشا  آنان  که مست از باده ی ، آزار عشقند

           غریبی و  غم  درد  فراق  و  سوز  و هجرت

                                 یقین  دارم که از شیرین ترین ، اسرار عشقند

            خاطره می نویسم :

                                به یاد بارانی ترین شب زندگی و

                      قاصدک ها را در لحظه های بهاری می بویم ؛

                      شب از کمین رخوت  فارغ است و من امشب

                                نوای خیا لم بوی عشق می دهد .