Mard e Tanha در تنهایی گل نرگس

دوری و دوستی

tanhamard — Sun, 08 Nov 2009 22:08:58 GMT

هیچگاه فاصله ها حریف خاطره ها نمی شود ...

بیادتونم ...

اگر بار گران بودیم ، رفتیم اگر نامهربان بودیم ، رفتیم ...

tanhamard — Sun, 21 Oct 2007 23:15:18 GMT

« بسمه تعالی »

نوشتم نامه ای ، از بینوایی ببندم بر پر مرغ هوایی

ببر مرغک بده دست عزیزم بگو صد داد و بیداد از جدایی

سلام دوست خوبم ، حال و احوالتون چطوره ، خوبین ، انشا ء الله که همین طوره .

هیچ وقت این کار رو نکردم ، حالا هم که موقع خداحافظیه ، دوست ندارم با طولانی کردن

کلام ، خاطرتون رو که واقعا هم برام عزیزه ،آزرده کنم ، اما چه کنم که رسم روزگار اینه

که می گه :

هر آمدنی را رفتنی و هر شروعی را پایانی است ؛

دوست خوبم ، حالا دیگه نوبت پایان شروع کار من در وبلاگ نویسیه ، نه اینکه خودم

بخوام نه ، اما چه کنم که مجبورم ، آخه الان چند ماهی می شه که درسم تموم شده و باید

دیگه برم و آش کشک خالم رو بخورم ، آره ، درست حدس زدین ، موقع اون شده که منم

برم و خدمت مقدس سربازی ( اونم چه مقدسی ) رو بگذرونم ، به همین خاطر با اینکه دلم

براتون خیلی تنگ می شه ، اما دیگه نه می تونم آپ کنم و نه دیگه می تون به وب شما سر

بزنم ...

یار شیرین لب من گفت به هنگام وداع

لحظه ای تلخ تر از لحظه ی بدرود نبود

البته این قول رو می دم که بعد از دو سال دوباره برگردم و کارم رو با شما ادامه بدم

، امید وارم که توی این مدت من رو فراموش نکنید ، حالا هم در آخر، از تون می خوام که

اگر خدای نکرده خوبی یا بدی از من دیدین ، من رو حلال کنید و دوست دارم این رو

بدونید که از صمیم قلب شما رو دوست دارم و آرزویی جز سلامتی و خوشبختیه شما ندارم

؛ سالم ، سلامت و پیروز باشید .

اگر از کسی رسیده است ، بدی به ما بماند

به کسی مباد از ما ، که بدی رسیده باشد

با تشکر

دوست کوچک شما

مرد تنها

تنهاییت را در سکوت شب جاری کن

tanhamard — Wed, 10 Oct 2007 22:29:18 GMT

« تنهاییت را در سکوت شب جاری کن »

امشب تمام خویش را ، از غصه پرپر می کنم

گلدان زرد یاد را ، با تو معطر می کنم

تو رفته ای و ، رفتنت ، یک اتفاق ساده نیست

ناچار این پرواز را ، این بار باور می کنم

شعری است ، باغ چشم تو ، غرق سکوت آرزو

یک روز من این شعر را ، تا آخر از بر می کنم

به اوج دل نشاندمت ، به ره گداز زندگی

زمانه گر خزان شود ، توئی بهار زنگی

به پاکی دلت قسم ، که از تو دل نمی کنم

که تکیه گاه من توئی ، در این حصار زندگی

ماه من گفتم ، که با ما مهربان باشد ، نبود

مرهم جان من ، آزرده جان باشد ، نبود

بر دلم ، صد کوه غم از سر گرانی های او

بود ، اما اینکه بر خاطر گران باشد ، نبود

خاطر هر کس از او می شد به نوعی شادمان

شادمان گشتم ، که با ما هم ، چنان باشد ، نبود

من تو را در همه ی کاش ها می بینم ...

tanhamard — Thu, 13 Sep 2007 22:38:18 GMT

من تو را در همه ی کاش ها می بینم ، تو را در همه ی دلواپسی ها و دلشوره

هایم ، در اشک ها و شادی های کودکانه ام ، در حسرت ها و آه ها و سوز و گداز

هایم می بینم .

من هر دری را به امید آمدن تو باز می کنم و هر دفتر چه ی را به امید

خواندن نام تو ورق می زنم ، من در ترنم هر نغمه و آهنگی ، تو را می جویم و با

گل و نسیم و گلاب از تو می گویم .

می خواهم برای تو آسمانی بسازم و خورشید ی ، که هیچ گاه غروب نکند ؛

می خواهم برای تو کهکشانی بسازم که پای هیچ فرشته ای به آن جا نرسیده باشد ؛

می خواهم برای تو زمینی دیگر بیافرینم و پرندگانی دگر و گل ها و جنگلی تازه و

دریایی تازه تر ؛ می خواهم قلبم شعله ای آبی و گیرا باشد و من در پرتو آن تا روز

قیامت بسوزم و تو را تما شا کنم .

نوای عشق ...

tanhamard — Sun, 02 Sep 2007 22:09:18 GMT

هزاران لاله و پروانه ها ، بیمار عشقند

شب و چشم من و مرغ سحر ، بیدار عشقند

فرو زان محفل شمع و شب و اشک و ستاره

گمانم آن همه چون چشم من ، در کار عشقند

خوشا خار ملامت ، بر دل بیمار بلبل

خوشا آنان که مست از باده ی ، آزار عشقند

غریبی و غم درد فراق و سوز و هجرت

یقین دارم که از شیرین ترین ، اسرار عشقند

خاطره می نویسم :

به یاد بارانی ترین شب زندگی و

قاصدک ها را در لحظه های بهاری می بویم ؛

شب از کمین رخوت فارغ است و من امشب

نوای خیا لم بوی عشق می دهد .

مسافر آینده و خاطره ی گذشته ...

tanhamard — Thu, 23 Aug 2007 22:13:18 GMT

بر شاخ عمر ما گل فرصت شکفت و ریخت

صد آ فرین به همت آنکس که چید و رفت

شنیده ام دلتان جای دیگری بند است ، سفر بخیر پرستوی عاشق آزارم

برو که پشت سرت آب نه ،‌ که خون پاشید ، به وقت بدرقه ات ‌چشمهای بیمارم

به زور ذکر و دعا و دخیل و نذری هم ، نشد که تورا پیش خود نگه دارم

تو ای ستارۀ اقبال من بگو تا کی ، به انتظار تو عمری ستاره بشمارم

بدانکه بی تو لبم با ترانه ها قهر است ، و عشق یخ زده در پرده های گیتارم

نگاه آخر تو داد زد که خواهی رفت ، چقدر باطل و بیهوده بود اصرارم

هزار مرتبه گفتم: تو چشمهای منی . هزار بار شنیدم، : من از تو بیزارم

امید نیست به ماندن ،‌ برو خداحافظ ، جز این چه مانده بگویم عزیز ، ناچارم

ولی تورا به خدا قبل رفتنت حل کن ، چگونه از تو و عشق تو دست بردارم

به صد صواب هم این جرم را نخواهم داد ، اگر گناه من این بود ،‌ دوستت دارم

خودت مسافر آینده ای و من باید ، تورا به خاطره های گذشته بسپارم

باران باش ...

tanhamard — Sun, 08 Jul 2007 22:40:18 GMT

غزل دستان خود را ، سوی ذات فرد می گیرد

خدا دست کسی را که ، دعایم کرد می گیرد

برایم سخت سنگین است ، هضم اینکه آیینه

خیالش از نگاه سنگ ها هم درد می گیرد

غروب آسمان حزن آور و غمناک ، تلخ تلخ

ولی بدتر زمانی که دل یک مرد می گیرد

همیشه زجر دشمن شادی آور نیست ، گاهی هم

دل یک گربه با مرگ سگی ولگرد می گیرد

چرا هر کس که یک آغوش پر احساس می خواهد

همیشه دست گرمش را دو دست سرد می گیرد

سخن از بی وفایی ها که می گویم بدون شک

زبان تا عمق مغز استخوانم درد می گیرد

باران باش ،

چون هیچ کس به باران عادت نمی کند ؛

هر وقت باران بیاید خیس می شویم .

هر چند من نشانی از تو ندارم ...

tanhamard — Sat, 30 Jun 2007 22:38:18 GMT

نمی دانم ، تو نخواستی یا که روزگار اما

من نشانی از تو ندارم ، ولی من نشانی ام را برای تو می نويسم :

در عصرهای انتظار، به حوالی بی کسی قدم بگذار

خيابان غربت را پيدا کن و وارد کوچه پس کوچه های تنهايي شو !

کلبه ی غريبی ام را پيدا کن ، کنار بيد مجنون خزان زده

و کنار مرداب آرزوهای رنگی ام ؛

در کلبه را باز کن و به سراغ بغض خيس پنجره برو ؛

حرير غمش را کنار بزن ، مرا خواهی ديد ... !

مرا خواهی ديد با بغضی کویری که غرق عصاره ی انتظار

پشت ديوار دردهايم نشسته ام .

کاش می دانستم که ...

tanhamard — Sun, 24 Jun 2007 22:18:18 GMT

کاش از اول می دانستم که ...

بی وفا باشی ، وفایت می کنند با وفا باشی ، جفایت می کنند

مهربانی گرچه آیینی خوش است مهربان باشی ، رهایت می کنند

عزیز من :

زمانی را که پا درون دشت دلم گذاشتی به یاد داری، هنوز دشت دلم

یک رنگ و با صفا بود، ولی با آمدنت، با بی وفایی ات تمام آن را خشکاندی و

به کویری بدل کردی، به کویری که هنوز هم منتظر آمدن قطره ای باران است

که شاید دوباره سبز شود .

ولی افسوس که ...

تو گل بودی و من غنچه کنارت تف و لعنت به این قول و قرارت

سر هفته نشد ، یاری گرفتی نمی رم تا ببینم ، روزگارت

شکستنی تر از آنم ...

tanhamard — Sat, 16 Jun 2007 22:00:18 GMT

دوست دارم گریستن را ،

در آستانه ی باغی که نرگس هایش بوی گیسوان تو را می دهند .

شکستنی تر از آنم که سنگ برداری و یا به دست خاطره ای دیر بسپاری

من و تو و غزلم ، سالهاست زندانیم در این اطاقک مرطوب ،چهار دیواری

تمام آبی این آسمان برای شماست و من گرفته تر از ، مردمان سیگاری

تویی که می روی از پیشم نمی دانم چقدر از من و حال دلم ، خبر داری

گره زدند مرا ، مثل عنکبوتی پیر به تار حوصله ی ، روز های تکراری

مرا بگیر و تماشا کن و سپس بشکن همیشه آیینه پیدا نمی کنی ، آری